| Przepraszam, czy tu biją? |
Pogróżki, ataki na mieszkania polskich rodzin oraz Polaków – takie zjawiska w Irlandii Północnej mają miejsce coraz częściej. Naprzeciw tego typu zachowaniom wychodzi wieloetniczny projekt wspierany przez Stowarzyszenie Polskie w Irlandii Północnej. O nowej inicjatywie mówi Aleksandra Łojek-Magdziarz, oficer łącznikowy
Co zadecydowało o powołaniu tej inicjatywy w Belfaście? Aleksandra Łojek-Magdziarz: Przyczyną powstania projektu był wzrost liczby Polaków w Irlandii Północnej. Obecnie stanowimy najliczniejszą mniejszość etniczną w tym regionie. A im więcej ludzi, tym więcej problemów, pytań, niepewności oraz niewiedzy. Projekt finansowany jest przez takie instytucje, jak Housing Executive, Police Service of Northern Ireland, Belfast City Council Good Relations Unit, przy wsparciu Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej oraz Chinese Welfare Association. Przedsięwzięcie ma na celu ułatwienie Polakom i innym mniejszościom etnicznym komunikacji z policją, zwłaszcza w kwestiach tzw. hate crime (przestępstwa związane z prześladowaniem lub dyskryminacją). Chcemy wyczulić Polaków na wszelką dyskryminację i asystować im w zgłaszaniu hate crime policji.
Jak polska społeczność zamieszkująca Irlandię Północną reaguje na przejawy dyskryminacji? AŁ-M: Stowarzyszenie Polskie w Irlandii Północnej otrzymało jedną pogróżkę. Był to list od grup podpisujących się Combat 18 i Ulster Young Militants. Wiemy od policji, że Combat 18 niemal nie istnieje w Irlandii Północnej. Niewątpliwie celem nadawców jest wywołanie poczucia strachu wśród imigrantów. Nie mamy jednak zamiaru dać się zastraszyć, a Polacy w Irlandii Północnej nie powinni czuć się szczególnie zagrożeni. Nastały jednak trudne czasy; recesja sprzyja różnym antyimigranckim zachowaniom w całej Wielkiej Brytanii, również w Irlandii Północnej. Należy po prostu zachować zwykłą ostrożność.
AŁ-M: Winą można obarczyć recesję oraz fakt, że w niektórych częściach Belfastu mamy do czynienia z dziedzicznym bezrobociem i frustracjami, niskim poziomem edukacji mieszkańców. Trzeba pamiętać, że do Irlandii Północnej w krótkim czasie przybyło wielu imigrantów z innych części świata, głównie z Europy Wschodniej. Dla tubylców to był szok. Ogromne znaczenie miały starcia pseudokibiców przed i po meczu reprezentacji Irlandii Północnej oraz Polski 28 marca. Tym bardziej, że strona polska pojawiła się z flagą IRA, a stało się to w kilka tygodni po zamordowaniu przez skrzydło tej organizacji dwóch żołnierzy i jednego policjanta. Sadzę, że rodacy nie zdawali sobie sprawy z konsekwencji tego gestu.
W których dzielnicach Belfastu jest szczególnie niebezpiecznie? AŁ-M; W Belfascie są pewne dzielnice, które cieszą się złą sławą. Po meczu Irlandii Północnej z Polską stała się nią The Village w południowej części miasta, skąd uciekło kilka polskich rodzin po atakach na ich mieszkania. Warto jednak podkreślić, że nadal mieszka tam wielu Polaków i nie maja żadnych problemów z lokalnymi mieszkańcami. Uważa się, że najmniej przyjazne części miasta to południowy i wschodni Belfast. Poza stolicą Irlandii Północnej zdarzają się rasistowskie wybryki w różnych miejscach, ale nie są to wydarzenia nagminne.
A jak wygląda sytuacja na rynku pracy w Irlandii Północnej? AŁ-M: Nie jest najłatwiejsza. Co prawda, jak donoszą ekonomiści, Wielka Brytania dźwiga się już z recesji, ale nadal dochodzi do wielu zwolnień. Średni okres poszukiwania pracy wynosi ok. trzech miesięcy. O jedno stanowisko osoby sprzątającej starają się setki kandydatów. Na razie skończyła się dobra koniunktura na rynku pracy. Może to się zmieni, ale nie tak szybko.
Rozmawiał Marcin Gazda
Czym się zajmuje oficer łącznikowy? Oficer łącznikowy pracuje z policja, choć sam nie jest policjantem. Stanowisko to jednak jest częściowo opłacane przez PSNI (Police Service of Northern Ireland). Zadaniem pełniącej tę funkcję Aleksandry Łojek-Magdziarz jest pomaganie rodakom w zgłaszaniu przypadków hate crime (przestępstwo na tle etnicznym), czyli „łączeniu” Polaków z irlandzką policją. |
 |
 |
